Wędrowiec podróżował samotnie. Jego twarz zakrywał kaptur od peleryny, tak
długiej że prawie ciągnęła się po ziemi a, jechał konno. Istotny był przy tym fakt że, podróżnik był dość mizernej budowy a, płaszcz za duży. Jechał wolno, prawie stępa. Z jego ust wypłynął kolejny kłębuszek pary. Jechał tak już od tygodnia. Na siedzeniu porobiły mu się bolesne odciski, lecz prawie się do nich przyzwyczaił.
Gałąź musnęła jego czerwony z zimna policzek. Płaszcz nie chronił go za dobrze to też trząsł się z zimna. Zawiał wiatr, kaptur odsłonił jego potargane włosy i kilkudniowy zarost. Prawie natychmiast naciągną go znów na głowę. Jego szare oczy dostrzegły ośnieżoną tablice, która zapewne przedstawiała nazwę wsi.
Przyśpieszył do wolnego galopu, nie mógł ponaglać zbytnio zwierzęcia bo od kilku dni bez przerwy szedł, a raczej brnął, w grubym śniegu. Kończyły się też zapasy. Zobaczył pierwszy domek. Opuszczony. Trzeba jechać dalej. Kolejne. Tym razem już lepsze i większe. Zapukał do pierwszej lepszej chatki. Czekając uwiązał konia. Wreszcie otworzyła mu wysoka, wyższa od niego, dziewczyna. Ubrana była w brudną brązową suknie z fartuchem i gruby sweter. Na nogach miała rozpadające się kozaki a na głowie chustkę. Włosy miała błyszczące i czarne, bardzo długie. Mimo iż ubrana była jak chłopka wcale na nią nie wyglądała. W jej postawie, oczach i twarzy było coś... coś królewskiego dumnego. Uśmiechnęła się do niego i spytała w czym może służyć. Wędrowiec też
się uśmiechną i spytał czy może prosić o gościnę. Dostał ją. Wiedział już że znalazł. Nie chodziło tylko o nocleg.
