Rozdział I

- Saga! Gdzie jesteś, dziewczyno! Saga!
Hilda z rezygnacją wróciła do kuchni i zabrała się za gotowanie obiadu. "Nie mam siły do tej dziewczyny, nie mam siły" myślała. Zaskrzypiały nienaoliwione zawiasy drzwi. Kobieta zajrzała do małego hallu. To tylko Elena, córka wieśniaczki. Och, jaka ona podobna do ojca! Gęste rude włosy, zaplecione w imponująco gruby warkocz, sięgający jej do bioder. Zadarty nosek obsypywały tysiące piegów. Błękitne oczy wyglądały jakby dziewczyna ciągle się śmiała. Tym razem jednak miały pytający wyraz.
 - Coś się stało, mamo?
- Nie, nic kochanie. Tylko Saga zniknęła jak kamień w wodzie - przerwała na chwilę. - Znowu.
Hilda wznowiła przygotowywanie posiłku.
Elena była rówieśniczką Sagi. Tej nieposłusznej dziewczyny. Co ona sobie wyobraża, tak znikając... znów.

Saga siedziała tam gdzie zwykle. W miejscu na drzewie, gdzie rozwidlały się gałęzie. Było tam dużo miejsca dla co najmniej pięciu osób. Gałęzie nad nią tworzyły schronienie od padającego śniegu i lodowatego wiatru. Drzewa były pokryte grubą warstwą lodu więc podłożyła pod siebie koc, no, wiele koców. Żeby nie odleciały położyła ciężkie kamienie na ich rogach. Położyła się na jednym z koców i zadała sobie to samo pytanie co zawsze. Kim jestem? Wiatr który przedostał się przez osłonę gałęzi wzburzył koce ale kamienie trzymały je mocno. Hilda na pewno się niepokoiła. Tak, Saga nie nazywała jej matką. Nigdy też nie odczuwała takiej potrzeby. Za to ubolewała nad tym że nie ma prawdziwej mamy. Hilda mówiła że ktoś z malutką, co najwyżej tygodniową dziewczynką. Do kocyka przymocowana był była karteczka z imieniem. Jej ręka ścisnęła brudny i poplamiony koc. Jak bardzo chciała mieć ojca, matkę. Cieszyła się że Hilda się nią zajęła. No i miała przyjaciółkę, Elenę. O rany, ale to nie to samo!
Przewróciła się na drugi bok.
Saga była prawdziwą pięknością. Czarne jak heban włosy były jeszcze dłuższe niż Eleny.  Sięgały jej aż do kolan. Nie były tak gęste, niestety, lecz za to gładkie i błyszczące. Saga nigdy nie dała ich sobie podciąć, wałczyła o to jak dzika kotka. Nigdy też ich nie zaplatała, ku niezadowoleniu Hildy, raz czy dwa zaplotła warkocz ale tylko jeden. Twarz miała kształt serca. Nad błękitnymi oczami brwi były lekko zagięte, a pomiędzy nimi prosty nos. Pełne usta miały kolor malin. Była wysoka i przewyższała wielu chłopców we wsi ale w jej zgrabnej figurze i naiwnych, pięknych oczach było coś delikatnego. Cóż... pozory mylą.
Saga była szaloną dziewczyną o straszliwie ciętym języku. Zawsze pyskowała i robiła dowcipy. Ale każdy ją lubił. Zaczynało się ściemniać więc zeskoczyła na niższą gałąź, a potem na ziemię.
Wiatr wzburzył jej włosy. Saga otuliła się szczelniej kocem i pobiegła w stronę domu.

Prolog

Cwałowała przez zamarznięty las. Zatrzymała konia bo zobaczyła drogowskaz. Do najbliższego miasta za daleko... 

Czy to nie było światło kominka które wyglądało przez okno? Tak! Jest nadzieja. Spięła konia do galopu. Popatrzyła na zawiniątko które trzymała w rękach i do jej oczu napłynęły łzy. Musi ją uratować... Koń zwolnił bo dojechał już do chatki. Kobieta zeskoczyła z konia prosto na miękki, świeży śnieg. Obejrzała się dookoła, popatrzyła na zamarznięte drzewa i nieskazitelnie biały śnieg. Zaledwie tydzień temu w całym kraju panowały upały. W końcu przerwała rozmyślania i zdecydowanym ruchem zapukała do drzwi.

Otworzyła jej uboga wieśniaczka. Gdy zobaczyła stojącą przed nią osobę otworzyła oczy ze zdumienia. 

- Pani...

-Ciiii! Ścigają mnie i - spojrzała na zawiniątko - i muszę ją oddać w dobre ręce.

-Kogo?

-Moją córkę. Ma na imię Saga. Nikt nie wie o jej istnieniu więc żołnierze nie będą cie niepokoić.

-Ale...

Ale kobieta była już przy koniu. Siedząc na nim ostatni raz popatrzyła na dziewczynkę w ramionach wieśniaczki. W jej oczach znów zagościły łzy. Tak będzie lepiej.

Dotarła na miejsce. Niegdyś, łąka pełna kwiatów, teraz, ośnieżone pustkowie.

Z oddali dało się słyszeć ujadanie psów. Na szczęście nie ze strony od której przybyła.

Wyjęła z coś torby.

Królewski sztylet ze zdobioną rękojeścią.

Na nieskazitelnie biały śnieg spadły szkarłatne krople krwi.