Rozdział III

Wędrowiec podróżował samotnie. Jego twarz zakrywał kaptur od peleryny, tak
długiej że prawie ciągnęła się po ziemi a, jechał konno. Istotny był przy tym fakt że, podróżnik był dość mizernej budowy a, płaszcz za duży. Jechał wolno, prawie stępa. Z jego ust wypłynął kolejny kłębuszek pary. Jechał tak już od tygodnia. Na siedzeniu porobiły mu się bolesne odciski, lecz prawie się do nich przyzwyczaił.
Gałąź musnęła jego czerwony z zimna policzek. Płaszcz nie chronił go za dobrze to też trząsł się z zimna. Zawiał wiatr, kaptur odsłonił jego potargane włosy i kilkudniowy zarost. Prawie natychmiast naciągną go znów na głowę. Jego szare oczy dostrzegły ośnieżoną tablice, która zapewne przedstawiała nazwę wsi.
Przyśpieszył do wolnego galopu, nie mógł ponaglać zbytnio zwierzęcia bo od kilku dni bez przerwy szedł, a raczej brnął, w grubym śniegu. Kończyły się też zapasy. Zobaczył pierwszy domek. Opuszczony. Trzeba jechać dalej. Kolejne. Tym razem już lepsze i większe. Zapukał do pierwszej lepszej chatki. Czekając uwiązał konia. Wreszcie otworzyła mu wysoka, wyższa od niego, dziewczyna. Ubrana była w brudną brązową suknie z fartuchem i gruby sweter. Na nogach miała rozpadające się kozaki a na głowie chustkę. Włosy miała błyszczące i czarne, bardzo długie. Mimo iż ubrana była jak chłopka wcale na nią nie wyglądała. W jej postawie, oczach i twarzy było coś... coś królewskiego dumnego. Uśmiechnęła się do niego i spytała w czym może służyć. Wędrowiec też
się uśmiechną i spytał czy może prosić o gościnę. Dostał ją. Wiedział już że znalazł. Nie chodziło tylko o nocleg.

Rozdział II

Siedemnaście lat wcześniej...

- Złapaliście królową?! - zabrzmiał surowy głos najeźdźcy, przyzwyczajony do wydawania rozkazów - Mówiłem! Mówiłem żebyście się tu bez niej nie pokazywali, jeśli życie wam miłe! Słucham! Co masz na swoją obronę, Graver?!

Z szeregu żołnierzy wysunął skulony osobnik. Dowódca, do żołnierzy, Wielki Pan i Władca, by się nie zwracał, tak nisko nie może upaść, na ogół był postawnym mężczyzną w kwiecie wieku i zawsze chodził wyprostowany. Lecz tym razem w grę wchodził gniew Władcy, z którym nie należy igrać. Każdy wiedział że popaść w jego niełaskę, jest równoznaczne z zakończeniem żywota. To jego ulubiona rozrywka, odbieranie życia.

- O-o-odebrała ss-sobie...

- Przestań się jąkać, nędzny robaku, gnido! Stoisz przed twym królem! Co sobie odebrała?!

Graver nabrał powietrza w płuca i powiedział:

- Życie, panie. Odebrała sobie życie - ostatnie zdanie wypowiedział tak wysoko, na ile tylko pozwalał mu jego basowy głos.

- Co?!!

- No, jak ją dorwaliśmy t-to wbiła sobie sztylet, panie.

- Nie miała potomków?!

- Nie, panie. Jej potomstwo razem z rodziną wybiliśmy  tydzień temu w zamku ale...

- Co, ale?!

- Nie wiem czy, chyba nie ale, była wtedy nieco przy kości.

- Przecież nie zabiłaby się razem z dzieckiem, idioto!
Nie dodał że była grubsza tylko jak uciekała z zamku. Nie chciał umierać.

- No tak.

Władca przymkną oczy.

Kazał oddalić się żołnierzom. Był tak zdenerwowany że nie zwrócił uwagi, na szczęście Gravora, brak słowa "panie". Jego myśli były przy, jeśli w ogóle istniał, potomku królowej. Królewnie lub królewiczu. Jeżeli by się takowy znalazł to, musi go zniszczyć. Morgarth zrobi to osobiście.

Poszukiwania trwają nadal, życie Sagi wisi na włosku. Siedemnaście lat później natrafiają na ślad który może zmienić całe jej życie.

Rozdział I

- Nareszcie jesteś Sago! Gdzie ty byłaś?!- Tam gdzie zawsze - zdjęła buty w hallu i weszła do kuchni.
Z korytarza wyłoniła się Elena.
- O, Jesteś już, Sago!
- Tak jestem, jestem.
Saga uścisnęła ją szybko i weszła przez drzwi znajdujące się w korytarzu a raczej, korytarzyku. Prowadziły do ich wspólnej sypialni. Była ciasna ale przytulna.
Na wprost drzwi znajdowało się okno bez firanek, niegdyś otwierane w upalne letnie dni. Nie otwierane było od 17 lat więc zawiasy na pewno zardzewiały. Pod wschodnią ścianą (czyli okno było położone na północ) stały dwa łóżka, a na nich po dwa cienkie koce, zimno przedostawało się w naprawdę mroźne dni, i poduszki wypchane słomą i starymi szmatami. Obok każdego z łóżek stał kredens, nastolatki nie miały bowiem tak dużo ubrań. Dwie suknie na co dzień, dwie na ważną okazję i chustka. Pod zachodnią ścianą, w rogu stał parawan za którym stał nocniczek. Poste miejsce na ścianie zajmowało szydełko Hildy, z czasów jej młodości.
Saga rzuciła się na pierwsze łóżko z brzegu.
W korytarzyku, po stronie pokoju dziewczyn, znajdowały się jeszcze jedne drzwi które prowadziły do sypialni Hildy i Tomasa, ojca Eleny. Nie było tam okna, zamiast niego pod tą ścianą stało łóżko dwuosobowe. Pod wschodnią ścianą, w rogu, parawan a za nim nocniczek. Pod zachodnią ścianą kredens, trochę większy od tego w pokoju dziewczyn, i kolejne stare szydełko. Prawie tak samo urządzony i tak samo ciasny. Na przeciw sypialniom stały jeszcze jedne drzwi. Kryły dużą balię w której rodzina się kąpała i taboret, na którym zostawiało się ubrania do uprania, bo gospodyni prała w balii. Ubrania nie mogły suszyć się na polu bo by zamarzły, więc suszyły się w właśnie tym oto pokoiku, na sznurku zawieszonym w poprzek pomieszczenia. Pokój dzienny stanowiła kuchnia. Na środku dość duży stół (pewnie największy mebel w domu) pod oknem, a okno znajdowało się po tej samej stronie co wszystkie, blat kuchenny, zlew, kosz. Obok okna, wyjątkowo, półeczka na naczynia. Na koniec kominek po południowej stronie domu. I tak ich dom był jednym z największych w wiosce.
Elena weszła do pokoju i położyła się do swojego łóżka. Po chwili zasnęła, przedtem jednak wymieniłyśmy krótkie "dobranoc". Postanowiła pójść w jej ślady.

Rozdział I

- Saga! Gdzie jesteś, dziewczyno! Saga!
Hilda z rezygnacją wróciła do kuchni i zabrała się za gotowanie obiadu. "Nie mam siły do tej dziewczyny, nie mam siły" myślała. Zaskrzypiały nienaoliwione zawiasy drzwi. Kobieta zajrzała do małego hallu. To tylko Elena, córka wieśniaczki. Och, jaka ona podobna do ojca! Gęste rude włosy, zaplecione w imponująco gruby warkocz, sięgający jej do bioder. Zadarty nosek obsypywały tysiące piegów. Błękitne oczy wyglądały jakby dziewczyna ciągle się śmiała. Tym razem jednak miały pytający wyraz.
 - Coś się stało, mamo?
- Nie, nic kochanie. Tylko Saga zniknęła jak kamień w wodzie - przerwała na chwilę. - Znowu.
Hilda wznowiła przygotowywanie posiłku.
Elena była rówieśniczką Sagi. Tej nieposłusznej dziewczyny. Co ona sobie wyobraża, tak znikając... znów.

Saga siedziała tam gdzie zwykle. W miejscu na drzewie, gdzie rozwidlały się gałęzie. Było tam dużo miejsca dla co najmniej pięciu osób. Gałęzie nad nią tworzyły schronienie od padającego śniegu i lodowatego wiatru. Drzewa były pokryte grubą warstwą lodu więc podłożyła pod siebie koc, no, wiele koców. Żeby nie odleciały położyła ciężkie kamienie na ich rogach. Położyła się na jednym z koców i zadała sobie to samo pytanie co zawsze. Kim jestem? Wiatr który przedostał się przez osłonę gałęzi wzburzył koce ale kamienie trzymały je mocno. Hilda na pewno się niepokoiła. Tak, Saga nie nazywała jej matką. Nigdy też nie odczuwała takiej potrzeby. Za to ubolewała nad tym że nie ma prawdziwej mamy. Hilda mówiła że ktoś z malutką, co najwyżej tygodniową dziewczynką. Do kocyka przymocowana był była karteczka z imieniem. Jej ręka ścisnęła brudny i poplamiony koc. Jak bardzo chciała mieć ojca, matkę. Cieszyła się że Hilda się nią zajęła. No i miała przyjaciółkę, Elenę. O rany, ale to nie to samo!
Przewróciła się na drugi bok.
Saga była prawdziwą pięknością. Czarne jak heban włosy były jeszcze dłuższe niż Eleny.  Sięgały jej aż do kolan. Nie były tak gęste, niestety, lecz za to gładkie i błyszczące. Saga nigdy nie dała ich sobie podciąć, wałczyła o to jak dzika kotka. Nigdy też ich nie zaplatała, ku niezadowoleniu Hildy, raz czy dwa zaplotła warkocz ale tylko jeden. Twarz miała kształt serca. Nad błękitnymi oczami brwi były lekko zagięte, a pomiędzy nimi prosty nos. Pełne usta miały kolor malin. Była wysoka i przewyższała wielu chłopców we wsi ale w jej zgrabnej figurze i naiwnych, pięknych oczach było coś delikatnego. Cóż... pozory mylą.
Saga była szaloną dziewczyną o straszliwie ciętym języku. Zawsze pyskowała i robiła dowcipy. Ale każdy ją lubił. Zaczynało się ściemniać więc zeskoczyła na niższą gałąź, a potem na ziemię.
Wiatr wzburzył jej włosy. Saga otuliła się szczelniej kocem i pobiegła w stronę domu.

Prolog

Cwałowała przez zamarznięty las. Zatrzymała konia bo zobaczyła drogowskaz. Do najbliższego miasta za daleko... 

Czy to nie było światło kominka które wyglądało przez okno? Tak! Jest nadzieja. Spięła konia do galopu. Popatrzyła na zawiniątko które trzymała w rękach i do jej oczu napłynęły łzy. Musi ją uratować... Koń zwolnił bo dojechał już do chatki. Kobieta zeskoczyła z konia prosto na miękki, świeży śnieg. Obejrzała się dookoła, popatrzyła na zamarznięte drzewa i nieskazitelnie biały śnieg. Zaledwie tydzień temu w całym kraju panowały upały. W końcu przerwała rozmyślania i zdecydowanym ruchem zapukała do drzwi.

Otworzyła jej uboga wieśniaczka. Gdy zobaczyła stojącą przed nią osobę otworzyła oczy ze zdumienia. 

- Pani...

-Ciiii! Ścigają mnie i - spojrzała na zawiniątko - i muszę ją oddać w dobre ręce.

-Kogo?

-Moją córkę. Ma na imię Saga. Nikt nie wie o jej istnieniu więc żołnierze nie będą cie niepokoić.

-Ale...

Ale kobieta była już przy koniu. Siedząc na nim ostatni raz popatrzyła na dziewczynkę w ramionach wieśniaczki. W jej oczach znów zagościły łzy. Tak będzie lepiej.

Dotarła na miejsce. Niegdyś, łąka pełna kwiatów, teraz, ośnieżone pustkowie.

Z oddali dało się słyszeć ujadanie psów. Na szczęście nie ze strony od której przybyła.

Wyjęła z coś torby.

Królewski sztylet ze zdobioną rękojeścią.

Na nieskazitelnie biały śnieg spadły szkarłatne krople krwi.