Prolog

Cwałowała przez zamarznięty las. Zatrzymała konia bo zobaczyła drogowskaz. Do najbliższego miasta za daleko... 

Czy to nie było światło kominka które wyglądało przez okno? Tak! Jest nadzieja. Spięła konia do galopu. Popatrzyła na zawiniątko które trzymała w rękach i do jej oczu napłynęły łzy. Musi ją uratować... Koń zwolnił bo dojechał już do chatki. Kobieta zeskoczyła z konia prosto na miękki, świeży śnieg. Obejrzała się dookoła, popatrzyła na zamarznięte drzewa i nieskazitelnie biały śnieg. Zaledwie tydzień temu w całym kraju panowały upały. W końcu przerwała rozmyślania i zdecydowanym ruchem zapukała do drzwi.

Otworzyła jej uboga wieśniaczka. Gdy zobaczyła stojącą przed nią osobę otworzyła oczy ze zdumienia. 

- Pani...

-Ciiii! Ścigają mnie i - spojrzała na zawiniątko - i muszę ją oddać w dobre ręce.

-Kogo?

-Moją córkę. Ma na imię Saga. Nikt nie wie o jej istnieniu więc żołnierze nie będą cie niepokoić.

-Ale...

Ale kobieta była już przy koniu. Siedząc na nim ostatni raz popatrzyła na dziewczynkę w ramionach wieśniaczki. W jej oczach znów zagościły łzy. Tak będzie lepiej.

Dotarła na miejsce. Niegdyś, łąka pełna kwiatów, teraz, ośnieżone pustkowie.

Z oddali dało się słyszeć ujadanie psów. Na szczęście nie ze strony od której przybyła.

Wyjęła z coś torby.

Królewski sztylet ze zdobioną rękojeścią.

Na nieskazitelnie biały śnieg spadły szkarłatne krople krwi.