- Złapaliście królową?! - zabrzmiał surowy głos najeźdźcy, przyzwyczajony do wydawania rozkazów - Mówiłem! Mówiłem żebyście się tu bez niej nie pokazywali, jeśli życie wam miłe! Słucham! Co masz na swoją obronę, Graver?!
Z szeregu żołnierzy wysunął skulony osobnik. Dowódca, do żołnierzy, Wielki Pan i Władca, by się nie zwracał, tak nisko nie może upaść, na ogół był postawnym mężczyzną w kwiecie wieku i zawsze chodził wyprostowany. Lecz tym razem w grę wchodził gniew Władcy, z którym nie należy igrać. Każdy wiedział że popaść w jego niełaskę, jest równoznaczne z zakończeniem żywota. To jego ulubiona rozrywka, odbieranie życia.
- O-o-odebrała ss-sobie...
- Przestań się jąkać, nędzny robaku, gnido! Stoisz przed twym królem! Co sobie odebrała?!
Graver nabrał powietrza w płuca i powiedział:
- Życie, panie. Odebrała sobie życie - ostatnie zdanie wypowiedział tak wysoko, na ile tylko pozwalał mu jego basowy głos.
- Co?!!
- No, jak ją dorwaliśmy t-to wbiła sobie sztylet, panie.
- Nie miała potomków?!
- Nie, panie. Jej potomstwo razem z rodziną wybiliśmy tydzień temu w zamku ale...
- Co, ale?!
- Nie wiem czy, chyba nie ale, była wtedy nieco przy kości.
- Przecież nie zabiłaby się razem z dzieckiem, idioto!
Nie dodał że była grubsza tylko jak uciekała z zamku. Nie chciał umierać.
Nie dodał że była grubsza tylko jak uciekała z zamku. Nie chciał umierać.
- No tak.
Władca przymkną oczy.
Kazał oddalić się żołnierzom. Był tak zdenerwowany że nie zwrócił uwagi, na szczęście Gravora, brak słowa "panie". Jego myśli były przy, jeśli w ogóle istniał, potomku królowej. Królewnie lub królewiczu. Jeżeli by się takowy znalazł to, musi go zniszczyć. Morgarth zrobi to osobiście.
Poszukiwania trwają nadal, życie Sagi wisi na włosku. Siedemnaście lat później natrafiają na ślad który może zmienić całe jej życie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz